Dane literaturowe wskazują na właściwości przeciwbakteryjne imbiru. Gur i współpr. dowiedli, że metanolowy ekstrakt z kłącza imbiru hamuje rozwój wielu bakterii, między innymi tych wywołujących choroby układu oddechowego. Najsilniejszy efekt odnotowano wobec Staphylococcus aureus, gdyż w tym przypadku strefa zahamowania wzrostu tej bakterii była większa niż w przypadku zastosowania penicyliny G. Ciekawe doświadczenie przeprowadzili Sasidharan
i Menon, którzy wykazali działanie antybakteryjne i antygrzybiczne Zingiber officinale. Autorzy porównywali działanie przeciwdrobnoustrojowe olejków eterycznych, pozyskanych ze świeżego i suszonego imbiru i stwierdzili, że olej
z suszonego imbiru wpływa hamująco na rozwój poszczególnych bakterii oraz grzybów. Podobny efekt odnotowano dla oleju ze świeżego imbiru. Warto dodać, że strefa zahamowania wzrostu bakterii Pseudomonas aeruginosa była większa dla suszonego imbiru, niż dla związku referencyjnego, jakim była tetracyklina. Z kolei obydwa rodzaje olejków cechowały się silniejszymi właściwościami przeciwdrobnoustrojowymi, w porównaniu do nystatyny – antybiotyku
o działaniu przeciwgrzybiczym.

Imbir pomimo wielu właściwości leczniczych nie może być stosowany przez wszystkich.
Nie powinny go zażywać również osoby cierpiące na choroby układu pokarmowego, takie jak np. wrzody żołądka lub dwunastnicy. Ponieważ imbir bierze udział w procesie krzepnięcia krwi, z tego względu jego spożywanie odradza się osobom oczekującym na różne zabiegi lub operacje.