W maju i czerwcu, kiedy drzewa pokrywają się świeżą zielenią, uwagę przyciąga robinia akacjowa Robinia pseudoacacia, znana także jako biała akacja.
Jej delikatne, białe, pachnące kwiaty zebrane w zwisające grona nie tylko zachwycają estetyką i zapachem, lecz także skrywają interesujące właściwości lecznicze. Coraz częściej pojawiają się doniesienia o potencjale terapeutycznym robinii, szczególnie w kontekście chorób metabolicznych, takich jak dna moczanowa (podagra).
Kwiaty robinii bogate są w flawonoidy, kwasy fenolowe, olejki eteryczne i garbniki, które wykazują działanie przeciwutleniające, przeciwzapalne oraz ochronne na naczynia krwionośne i układ moczowy.
Wśród głównych składników aktywnych wymienia się:
Luteolinę i apigeninę – flawonoidy znane z działania przeciwzapalnego i redukującego stres oksydacyjny.
Kwas kawowy, ferulowy i galusowy – związki fenolowe wpływające na ochronę komórek przed działaniem wolnych rodników.
Robininę – glikozyd flawonoidowy o działaniu uspokajającym i łagodzącym napięcia.
Składniki te mogą pozytywnie wpływać na procesy zapalne, które leżą u podstaw dolegliwości takich jak dna moczanowa, a także wspierać funkcję wydalniczą nerek – kluczową w procesie eliminacji kwasu moczowego.
Dna moczanowa to choroba metaboliczna charakteryzująca się gromadzeniem kryształów moczanu sodu w stawach, co prowadzi do silnych stanów zapalnych i bólu. W terapii stosuje się zarówno środki farmakologiczne, jak i diety oraz suplementację ziołową, wspierającą redukcję stanu zapalnego i usuwanie nadmiaru kwasu moczowego.
Robinia, choć nie jest ziołem pierwszego wyboru w leczeniu dny, może pełnić rolę uzupełniającą dzięki:
W fitoterapii najczęściej wykorzystywane są kwiaty robinii, zbierane w maju i czerwcu, suszone i stosowane w formie:
Robinia pseudoacacia to nie tylko ozdobne drzewo kwitnące na biało wiosną, ale także roślina o interesującym profilu fitochemicznym, który może wspierać organizm w chorobach zapalnych takich jak dna moczanowa. Włączenie jej do ziołowych mieszanek może stanowić naturalne uzupełnienie terapii, jednak zawsze należy skonsultować takie działania z lekarzem lub specjalistą fitoterapii.
Bibliografia: