Tarczyca bajkalska korzeń – Scutellaria baicalensis

W ostatnich dwóch dekadach, do grupy gatunków roślin o właściwościach adaptogennych dołączyła tarczyca bajkalska. Teren występowania tarczycy bajkalskiej obejmuje środkową i wschodnią Azję, zwłaszcza wschodnią Syberię, północne Chiny, Koreę i Japonię. Możemy ją również znaleźć w rejonie Jeziora Bajkał, od którego wywodzi się jej rodzima nazwa. Korzeń tarczycy bajkalskiej (Scutellariae baicalensis radix) jest od ponad 2000 lat z powodzeniem stosowany w Tradycyjnej Medycynie Chińskiej, gdzie znany jest pod nazwą „Huang-qin”, co oznacza „złote zioło”. Za właściwości adaptogenne tej rośliny odpowiadają zawarte w niej substancje z grupy flawonów, w szczególności bajkaleina, skutelareina czy apigenina. Jednym z elementów działania adaptogennego jest działanie neuroprotekcyjne, udokumentowane w badaniach in vivo. Wykazano, że składniki wyizolowane z korzenia tarczycy ograniczały obszar objęty zawałem, chroniły neurony hipokampa przed śmiercią w procesie apoptozy oraz wspierały utrzymanie integralności bariery krew-mózg w przebiegu niedokrwienia mózgu. Tarczyca bajkalska znana jest także z silnych właściwości przeciwzapalnych, związanych z hamowaniem aktywności różnorodnych czynników rozwoju zapalenia, takich jak cyklooksygenazy czy interleukiny, co przyczynia się do ograniczenia zmian degeneracyjnych w strukturze różnych tkanek i narządów. W ramach aktywności adaptogennej, udokumentowano także korzystny wpływ składników flawonowych tarczycy bajkalskiej w stanach nerwicowych i lękowych. Istnieje możliwość nasilenia działań niepożądanych niektórych leków. Przeciwwskazaniem do jej stosowania są choroby woreczka żółciowego, stanach zapalnych i marskości wątroby oraz cukrzycy typu I [15, 16,17,18]